ตอนที่ 18 เดทแรก

 

นานะพยายามทำตัวให้ร่าเริงเพื่อไม่ให้เคนเป็นห่วง แต่เธอก็อดคิดถึงชินไม่ได้อยู่ดี เธอพยายามสลัดความคิดทิ้งแต่ก็ทำไม่สำเร็จ และแม้ว่าเธอจะอยู่กับเคน แต่ภายในใจเธอก็ยังคงเฝ้าคิดถึงชิน จนบางครั้งถึงกับเหม่อลอย

“นานะ พรุ่งนี้เราไปเดทกันมั้ย” เคนเอ่ยปากชวนนานะ หลังจากตัดสินใจได้ว่าจะต้องทำให้นานะกลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเดิม

“หา? อะไรนะ”

“ไปเดทไง” เขาพยายามกลั้นหัวเราะกับท่าทางเหรอหราของเธอ

“เราก็ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ อยู่แล้วนี่ ไหงวันนี้มาพูดจาอะไรแปลกๆ เดทเดิทอะไร”

“ไม่ใช่แบบนั้น” เคนส่ายหน้าปฏิเสธ นัยน์ตาคมพราวระยับ

“ไปเดทของเราหมายความว่าไปเที่ยวกันในฐานะผู้ชายกับผู้หญิง ไปในที่ที่โรแมนติก ไม่ใช่ไปเที่ยวในลักษณะของเพื่อนแบบที่เราทำกันมาตลอด เข้าใจมั้ย”

“อืม แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ” นานะก็ยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดอยู่ดี

“เฮ้อ ยัยคนนี้นี่ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้สิบโมงเราจะมารับละกัน แต่งตัวสวยๆ รอล่ะ” เขาตัดบทอย่างขี้เกียจอธิบาย นานะก็เลยได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างงงๆ

 

9.55 น. ของวันรุ่งขึ้น

เคนคิดยังไงของเขานะ ถึงได้บอกว่าไปเดทกัน… นานะคิดก่อนจะก้มลงมองสร้อยข้อมือด้วยความเคยชิน

ป่านนี้ชินจะเป็นยังไงบ้างนะ หรือว่ากำลังเดทอยู่กับผู้หญิงคนนั้นแบบที่เรากับเคนกำลังจะทำกัน?

ติ๊งต่อง!!!

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น นานะหยุดคิดถึงชินชั่วคราวและเดินไปเปิดประตู แล้วช่อดอกไม้ช่อใหญ่ก็ยื่นมาตรงหน้าเธอ

“สำหรับเธอ นานะ!” เคนยิ้มเผล่โผล่มาจากทางด้านหลังของช่อดอกไม้

“หา!! เอามาให้เราทำไมเนี่ย” นานะประหลาดใจแต่ก็เอื้อมมือไปรับโดยดี

“จะไม่เอาสินะ” เคนแกล้งชักช่อดอกไม้กลับ

“เอาย่ะ!!!!”

นานะรีบคว้าช่อดอกไม้มาทันทีพร้อมกับค้อนใส่เขาทีหนึ่ง เธอยกมันขึ้นดมอย่างถูกใจ พลางนึกว่าแต่ก่อนเธอฝันเอาไว้ว่าอยากให้เคนทำแบบนี้ และตอนนี้ฝันก็เป็นจริงแล้ว แต่ทว่า…เฮ้อ!

“นานะ วันนี้เราขอวันนึงนะ ให้ลืมเรื่องทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เราเคยเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก หรือเรื่องอื่นๆ ที่อยู่ในใจเธอ” เคนพูดเป็นนัยๆ ให้รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องของชิน นานะเงยหน้ามองเขาและฟังอย่างเงียบๆ

“วันนี้ให้เหลือแค่มาคิมูระ นานะกับทาคามัตซึ เคน คนสองคนซึ่งเพิ่งมาเจอกันครั้งแรกและออกเดทด้วยกันครั้งแรก ตกลงมั้ย” เขาอธิบายยืดยาว ก่อนจะก้มลงจ้องหน้าถามนานะด้วยเสียงอ่อนโยน ดวงตาเรียวบ่งบอกความตั้งใจ

นานะนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เธอเองก็อยากรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองเช่นกัน

“ถ้างั้นเชิญครับ นานะจัง” เคนยิ้มกริ่ม นัยน์ตาวิบวับก่อนจะยื่นมือให้เธอจับ นานะวางมือลงบนมือเขาและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

เคนพานานะไปเที่ยวสวนสนุก ทั้งคู่เล่นเครื่องเล่นต่างๆ อย่างสนุกสนาน เขาเอาใจและปฏิบัติต่อเธอเฉกเช่นคนเป็นแฟนทำกัน นานะมีความสุขมาก ไม่ได้นึกถึงเรื่องทุกข์ใจเลยในช่วงเวลาที่อยู่กับเคน

“สนุกมั้ยนานะ” เคนถามนานะยิ้มๆ เมื่อกลับมาถึงหน้าบ้านนานะ

“อื้ม! สนุกมากเลย ขอบคุณสำหรับวันนี้มากเลยนะ เคน” นานะยิ้มกว้างขณะกอดตุ๊กตาหมีที่เคนยิงปืนชนะได้จากร้านในสวนสนุกแน่น

“ไม่เป็นไร เพื่อเธอเราทำได้เสมอ”

“เรามีความสุขมากเลยวันนี้ ลืมเรื่องต่างๆ จนเกือบหมด ถ้าเป็นแบบนี้ได้ทุกวันก็คงดี” นานะก้มหน้าพึมพำประโยคหลังเบาๆ กับตัวเอง เคนมองสาวน้อยตัวเล็กข้างหน้าอย่างเข้าใจในความรู้สึก

“ราตรีสวัสดิ์นะ นานะ” พูดจบ เคนก็ดึงตัวเธอเข้ามาหาและก้มลงจูบที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน พอเคนเงยหน้าขึ้น เขาก็ต้องตกใจกับคนที่อยู่ด้านหลังนานะ

 

ตอนที่ 19 การตัดสินใจ

 

“นายมาที่นี่ทำไม!!!” เคนตวาดเสียงดัง

“ชิน!!”

นานะอุทานหลังจากหันไปมอง ความคิดถึงแล่นขึ้นมาจับใจ เธอรู้สึกดีใจที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง แต่แล้วความเสียใจที่มีอยู่ก็พุ่งขึ้นมาพร้อมๆ กัน นานะได้แต่ยืนมองชินอย่างเงียบงัน

“ฉันบอกนายแล้วว่าอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก!!!” เคนตวาดซ้ำอีกครั้งและก้าวมายืนบังด้านหน้าของนานะไว้

แต่หนุ่มร่างสูงกว่าไม่ได้สนใจ เขาเอาแต่จ้องมองนานะที่ยืนนิ่งเงียบอย่างเดียว เขามาทันได้เห็นเคนจูบหน้าผากนานะพอดี หัวใจเขาปวดร้าวขึ้นมาเมื่อคิดว่าทั้งคู่คงคบกันแล้ว

“นานะ…ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ที่มาวันนี้ แค่อยากมาบอกให้เธอรู้ว่า สิ่งเดียวที่ฉันไม่เคยหลอกเธอเลยก็คือความรู้สึกของฉันกับคำพูดในคืนนั้น”

“เก็บคำขอโทษของนายกองไว้ตรงนั้นล่ะ นานะไม่มีอะไรจะพูดกับนาย! นานะ เข้าบ้านไปก่อน เดี๋ยวเราจัดการทางนี้เอง” เคนบอกนานะที่ยืนนิ่งเงียบ แต่แล้วเธอก็ค่อยๆ หันหลังให้ชินและเดินเข้าไปในบ้าน น้ำตาคลอ

“นายกลับไปซะเถอะ อย่ามาทำให้นานะเสียใจอีก” เคนบอกชินหลังจากนานะเข้าบ้านไปแล้ว ก่อนจะหันหลังเพื่อเดินตามเธอเข้าไป

“แต่ผมรักนานะ รักพอๆ กับคุณ ไม่สิ! รักมากกว่าที่คุณรักเธอด้วยซ้ำ ถึงแม้ผมจะเพิ่งรู้จักกับเธอไม่นาน แต่ผมก็รู้ว่าคนที่ผมจะรักและอยู่ด้วยตลอดชีวิตมีแค่นานะคนเดียว ผมไม่มีทางทำให้เธอเสียใจเด็ดขาด” ชินตะโกนบอกเคนอย่างจริงจัง ทำให้เคนซึ่งกำลังจะเดินเข้าบ้านหยุดชะงักและคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้น นายคงต้องพิสูจน์ตัวเองแล้วล่ะ”

เขาพูดโดยไม่หันไปมองชินและเดินเข้าบ้านไป เคนขึ้นไปนานะข้างบน และเห็นเธอกำลังยืนมองชินอยู่ที่หน้าต่าง

“นานะ” เคนเรียกนานะเบาๆ

“เคน!!!!” นานะโผเข้ากอดเขาทันทีพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา

“ไม่เป็นไรนะ” เคนถามนานะหลังจากเธอสงบลงได้บ้าง

“อืม…” นานะก้มหน้าบอกเคนเสียงเบา

“นานะ” อยู่ๆ เคนก็คุกเข่าลงด้านหน้าเธอและจับมือเธอไว้

“ทะ ทำอะไรน่ะเคน” เธอจ้องมองเขาอย่างประหลาดใจ ขณะน้ำตายังคงไหลไม่หยุด

“เรารักเธอนะ รักทั้งในฐานะที่เธอเป็นน้องสาว เพื่อน และรวมถึงในฐานะคนรักด้วย แต่ว่าสิ่งที่สำคัญสุดสำหรับเราก็คือความรู้สึกของเธอ ลองบอกเราซิว่าตอนนี้เธอรู้สึกกับเรายังไง” เคนตัดสินใจถามความรู้สึกนานะเพื่อตัวเขาเองและเพื่อตัวนานะด้วย

นานะได้แต่นิ่งเงียบ

“หากความรู้สึกของเธอที่มีให้เรายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เราสองคนจะลืมเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วเริ่มต้นกันใหม่ แต่หากความรู้สึกของเธอมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เราจะไม่รั้งเธอไว้และจะเป็นเพียงเพื่อนเธอเท่านั้น”

“เรา…ชอบนาย” นานะโพล่งออกมาในที่สุด

“นายเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งพี่ชายที่ดีที่สุดที่เรามี ฮึกๆ…แต่…แต่เรารักชิน ฮือๆ”

นานะร้องไห้ออกมาอีกครั้งเมื่อรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของตัวเองแน่นอนแล้ว คนที่เธอคิดถึง คนที่เธออยากเจอ คนที่เธออยากให้อยู่เคียงข้างเวลาเสียใจ มีเพียงใบหน้าเดียวที่กระจ่างชัดในความรู้สึกของเธอ นั่นคือชิน

“หยุดร้องไห้เถอะ นานะ” เคนยืนมือใหญ่ออกไปซับน้ำตาให้นานะอย่างอ่อนโยน

“เรา…เราเคยคิดว่าเราชอบนายมาก ฮึกๆ แต่ว่า…แต่ว่ามันเป็นความรู้สึกคนละอย่างกับชิน ฮึกๆ” นานะสะอื้น จ้องมองใบหน้าเคนซึ่งเวลานี้อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าเธอด้วยความเสียใจสุดซึ้ง

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามหัวใจของเธอเถอะ นานะ” เคนลูบผมนานะแผ่วเบา ความจริงเขาก็พอจะรู้อยู่ว่านานะคิดยังไงกับเขา

“แต่…ฮึก…แต่มันคงสายไปแล้วล่ะ” นานะพูดปนสะอื้น

เคนยืดร่างสูงขึ้นและเดินไปยังหน้าต่าง ชินยังคงยืนอยู่หน้าบ้าน แม้อากาศด้านนอกจะเริ่มเย็นแล้วก็ตาม

“มันอาจจะยังไม่สายก็ได้นะ” เคนหันมาบอกนานะยิ้มๆ เธอเงยหน้ามองเขาและเห็นเขาทำมือชี้ลงไปด้านล่าง

นานะรีบลุกจากเตียงเดินตรงไปที่หน้าต่างทันที เธอเห็นชินกำลังยืนห่อตัวเพราะความหนาวอยู่หน้าบ้านเธอ

“ยังไม่รีบไปอีก ยัยตัวเล็ก”

“ขอบคุณนะ เคน” นานะกระโดดกอดคอเคนเป็นการขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไปตามที่หัวใจเธอร่ำร้องมาตลอด

เขามองตามเธอไปพลางยิ้มบางๆ ออกมา แม้เขาจะไม่ใช่คนที่นานะอยากจะอยู่เคียงข้างด้วย แต่เขาก็ดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก

 

ชินเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้านเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น เพราะเสื้อที่เขาใส่เป็นเพียงเสื้อยืดบางๆ เท่านั้น

“ชิน!!” นานะเปิดประตูออกมาและค่อยๆ เดินตรงไปหาเขา

“…”

“มายืนทำบ้าอะไรอยู่ได้ล่ะ ตาบ๊อง” เธออมยิ้มทั้งน้ำตาขณะเงยหน้ามองเขา แล้วทันใดนั้นทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกันตามที่หัวใจร่ำร้อง

“จับได้ซะทีนะ ยัยตัวเล็ก” ชินกระซิบข้างหูนานะซึ่งอยู่ระดับอกและกอดเธอแน่นอย่างสุดคิดถึง

ความอบอุ่นจากแผ่นอกกว้างส่งผ่านเข้าสู่หัวใจเธอ แผ่นอกซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยใช้เป็นที่พักพิง เธอไม่นึกฝันว่าจะได้มีโอกาสรับรู้ความรู้สึกเช่นนี้อีก หัวใจของเธอพองโตจนน้ำในตาไหลรินออกมา นานะหลับตาลงเพื่อที่จะเปิดรับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มที่ เธอเป็นสุขเหลือเกินที่ค้นพบที่ซึ่งเป็นของเธอ…

“อย่าปล่อยฉันอีกล่ะ นายโย่ง” นานะกอดตอบชินแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างหวานซึ้ง จากนั้นชินก็ค่อยๆ ก้มลงบรรจงจูบนานะอย่างอ่อนโยนดูดดื่ม

 

To Be Continue >>>