ตอนที่ 20 พร้อมจะไปกับผมหรือเปล่า

 

วันนี้จะมีการแพร่ภาพออกอากาศโฆษณาชุด Blue Tear ที่นานะเป็นนางแบบครั้งแรก ชินเลยมารับนานะที่บ้านเพื่อไปดูการเปิดตัวที่สถานีโทรทัศน์ เคนก็ตามไปด้วย เพราะอยากไปดูผลงานของตัวเอง

เมื่อทั้งหมดมาถึงสถานี พนักงานที่เกี่ยวข้องก็พาทุกคนไปยังห้องถ่ายทำกับแจ้งรายการเพิ่มเติมให้พวกเขาทราบ ว่าจะมีการอัดรายการสัมภาษณ์นานะเพื่อเอาไปออกรายการเบื้องหลังด้วย นานะเลยต้องไปเตรียมตัว

“เป็นอะไร ยัยตัวเล็ก” ชินถามนานะเมื่อเห็นเธอยืนเกร็งอยู่ด้านหลังห้องส่ง

“ตื่นเต้นน่ะสิ ฉันไม่เคยออกทีวีมาก่อนเลยน่ะ” นานะชูมือที่สั่นเล็กน้อยให้เขาดู

“เป็นแบบนี้ทุกทีล่ะ เวลาตื่นเต้นทีไร ยัยนี่ชอบมือเย็นแล้วก็ตัวสั่น หึๆ” เคนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นอาการของเธอ

“ยุ่งน่า!” นานะค้อนขวับ

“งั้นเดี๋ยวฉันช่วยทำให้หายมั้ย” หนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนถามขณะอมยิ้มเจ้าเล่ห์

“ช่วยยังไง”

“นี่ไง”

“อุ๊ย!”

ชินคว้ามือนานะทั้งสองข้างมากุมไว้และยกขึ้นจูบเบาๆ

“หายรึยังจ๊ะ” เขาถามเธอด้วยดวงตาหวานซึ้ง ปากบางได้รูปยิ้มกริ่ม

“ตาบ้านี่!” นานะเขินหน้าแดง หัวใจเต้นรัว

“นี่ๆ พวกนาย เลิกทำเหมือนอยู่กันแค่สองคนในโลกนี้ซะทีเถอะ เห็นใจกันหน่อย” เคนส่ายหัวกับทั้งคู่ซึ่งกำลังหัวเราะออกมา

และแล้วการออกอากาศโฆษณาชุด Blue Tear ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี หลังจากนั้นทางทีมงานก็ทำการสัมภาษณ์นานะ ซึ่งการอัดรายการก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเช่นกัน

“เออจริงสิ เคน เดี๋ยวผมจะพานานะไปเลี้ยงข้าว คุณจะไปด้วยไหม” ชินถามขึ้นขณะพวกเขาเดินออกจากห้องส่ง

“อืม…ไม่ล่ะ ฉันมีธุระ พวกนายไปกันเถอะ”

“ทำไมล่ะ ไม่ไปด้วยกันเหรอ เคน”

“แหม…ยัยตัวเล็ก ถ้าฉันไปด้วยก็เป็น กขค. พวกเธอน่ะสิ ไม่เอาด้วยหรอก”

“จะบ้าเหรอ นี่แน่ะ!” นานะฟาดฝ่ามือไปที่แขนเคนเบาๆ เพื่อแก้เขิน

ทันใดนั้นประธานยามาโตะและรุมิที่ต้องมาอัดรายการสัมภาษณ์ต่อจากนานะก็เดินพ้นมุมของห้องส่งมาพอดี

“พ่อ!” ชินอุทาน

ยามาโตะยืนมองพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีรุมิยืนประกบอยู่ด้านข้าง

“ตกใจล่ะสิ คงไม่คิดว่าจะเจอฉันที่นี่สินะ”

“เปล่าครับ ผมไม่แปลกใจหรอกที่เจอพ่อที่นี่” ชินปรับเปลี่ยนอาการอย่างรวดเร็ว และตอบกลับด้วยเสียงเย็นชา

“งามหน้านักนะแก ถือดียังไงถึงได้พาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าไปไหนมาไหนด้วย หา!!”

นานะที่ยืนอยู่กับเขาหน้าเสียขึ้นมาทันที

“ก็ยังดีกว่าที่ผมจะต้องพาผู้หญิงที่พ่อเลือกให้ไปไหนมาไหนด้วยแล้วกัน” ชินย้อนเสียงเรียบ ดวงตาฉายแววโกรธ

“แก!!! แกจะขัดใจฉันไปถึงไหน หา!! เธอเองก็เหมือนกัน หน้าตาก็ดี หาผู้ชายอื่นไม่ได้แล้วหรือไง ถึงจะจ้องจับลูกชายฉันน่ะ หา!!” ยามาโตะตวาดใส่นานะเสียงดัง

นานะสะดุ้งโหยงและรู้สึกโกรธที่โดนดูถูก เธอตั้งท่าจะเถียง แต่แล้ว…

“พ่อไม่มีสิทธิมาว่าผู้หญิงที่ผมรัก! ถ้าพ่ออยากได้ผู้หญิงคนนั้นมาใช้นามสกุลยามาโตะ” ชินชี้ไปที่รุมิ “พ่อก็แต่งกับเธอเองสิ ไหนๆ ผู้หญิงของพ่อก็มีเยอะแยะอยู่แล้วนี่ เพิ่มขึ้นมาอีกซักคนจะเป็นไรไป ผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด ไปเถอะนานะ”

ชินประกาศก้อง ก่อนจะโอบไหล่นานะเดินไปจากตรงนั้น โดยมีเคนเดินตามหลังไปด้วย

“ไอ้ชิน!!! แกกลับมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ!!!”

แต่เขาก็ไม่ได้หันกลับไปมองพ่อแม้แต่นิดเดียว หลังจากแยกกับเคนแล้ว ชินก็เปลี่ยนใจพานานะไปนั่งกินไอศกรีมอยู่ริมน้ำของสวนสาธารณะริมทางเดินที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก ทั้งคู่ต่างนั่งคิดอะไรอยู่ในใจเงียบๆ โดยไม่ได้พูดซักคำ

“นานะ” ชินเอ่ยทำลายความเงียบในที่สุด “เรื่องที่พ่อผมพูดน่ะ…”

“ฉันรู้น่า พ่อนายต้องเป็นห่วงนายเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ก็นายเป็นถึงลูกของประธานบริษัทจิวเวลรี่ชื่อดังเชียวนะ”

“ขอบคุณนะที่เข้าใจ แต่ฉันขอยืนยันว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันไม่ได้รักเป็นอันขาด” ดวงตาอ่อนโยนของชินสบมองนานะหวานซึ้ง “เธอพร้อมจะเดินไปกับฉันรึเปล่า นานะ”

“ถ้าหากว่าฉันไม่พร้อม วันนั้นฉันคงไม่ลงมาเจอนายแล้ว ตาบ๊อง” นานะตอบชินอย่างมั่นใจ

“หากฉันต้องสูญเสียอะไรไป สิ่งเดียวที่ฉันจะไม่มีวันยอมเสียคือเธอ นานะ” ชินดึงร่างบางของนานะเข้าไปโอบกอดอย่างอ่อนโยน

ถึงทั้งสองจะเข้าใจกันดี แต่แววตาของทั้งคู่ก็ปรากฏร่องรอยแห่งความกังวลในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปในอนาคต

 

ตอนที่ 21 ศัตรูกัน!

 

“เชิญชมด้านในก่อนเลยนะคะ” โคบายาชิ รุมิที่เป็นตัวแทนจากบริษัท TANAKO ยิ้มแย้มต้อนรับแขกซึ่งเข้ามาในงานแสดงจิวเวลรี่ที่โตเกียวโดม

“โอ้โห…ขยันแบบนี้นี่เอง ประธานยามาโตะถึงได้ถูกใจนักถูกใจหนา”

รุมิหันไปทางเสียงที่ดังขึ้น “คุณ!!! ใครเชิญคุณให้เข้ามาในงานนี้ไม่ทราบ”

“อ้าว!! งานนี้เขาเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้ล่ะ หึๆ” เคนยักคิ้วให้เธอ ขณะจับสายกล้องที่สะพายไว้

“หึ!!” รุมิส่งเสียงไม่พอใจ

“ใจเย็นๆ ครับ เดี๋ยวหน้าตาไม่สวย พอแขกเห็นจะพากันตกใจวิ่งหนีออกจากงาน แทนที่จะเดินเข้ามาชมงานนะครับ” เขายังคงพูดจากวนประสาทรุมิ นัยน์ตาคมพราวระยับเมื่อเห็นสาวสวยตรงหน้าเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่

“เอ๊ะ! แล้วสาวน้อยของคุณไม่มาด้วยเหรอ หรือว่ามัวไปควงคนอื่นอยู่เลยไม่ว่างมากับคุณ แหม ดูท่าเธอจะสับรางเก่งใช่ย่อยนี่ หึๆ” รุมิหัวเราะชอบใจเมื่อหาเรื่องตอกกลับเขาได้

“ถ้าคุณหมายถึงนานะล่ะก็…ใช่คร้าบบบ เขาไปควงคนอื่นอยู่ และคนที่เธอควงก็รู้สึกว่าจะเป็นว่าที่คู่หมั้นของคุณด้วยนี่ครับ” เคนสวนรุมิกลับทันควัน

“คุณ!!! หึ! ช่างเถอะ ฉันก็แค่ให้ยืมควงเท่านั้นล่ะ เพราะถึงยังไงคนที่คุณชินต้องแต่งงานด้วยก็คือฉันคนเดียวเท่านั้น” ใบหน้าที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามเชิดใส่หนุ่มตรงหน้าอย่างเป็นต่อ

“แน่ใจแล้วเหรอ หวังว่าคงไม่อกหัก เสียหน้า และเสียชื่อเสียงหรอกนะ คุณโคบายาชิ”

“ฉันแน่ใจในสิ่งที่ฉันคิดก็แล้วกัน” รุมิเสียงแข็งใส่เขา

“ผู้หญิงอย่างคุณน่ะ ต่อให้เหลือคนเดียวในโลกนี้ ชินก็คงไม่สนใจร้อก เพราะคนที่เขารักคือนานะคนเดียวเท่านั้น คุณน่ะไม่มีวันจะได้แต่งงานกับนายชินแน่” ใบหน้าคมเข้มยิ้มอย่างสะใจที่เห็นเธอหน้าเสีย

“แล้วเรามาคอยดูกัน” รุมิบอกอย่างมาดมั่น

ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ ประกาศตัวเป็นศัตรูกันอย่างเปิดเผย

 

ตอนบ่ายของวันนั้น ชินกับนานะออกไปดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉายในโรงกัน แต่นานะกลับครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ชินสังเกตเห็นก็รู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็ยังไม่ได้ซักถามอะไรจนกระทั่งหนังจบ และไปนั่งกันอยู่ในร้านไอศกรีม

“เป็นอะไรน่ะ ยัยตัวเล็ก นั่งเขี่ยไอศกรีมเล่นอยู่ได้” ชินเสยผมสีน้ำตาลที่ลงมาปรกหน้า พลางจ้องหน้าถามเธอ

“เปล่านี่”

“บอกมา ว่าเป็นอะไร” เขาทำตาดุคาดคั้นถาม

“คือ…มีคนติดต่อให้ฉันไปถ่ายแบบลงปกนิตยสาร แต่แม่ฉันไม่ยอมให้ถ่ายน่ะ” นานะตัดสินใจสารภาพเสียงอ่อย

“…เรื่องแค่นี้เอง อ้าว แล้วทำไมไม่ให้ล่ะ ทีถ่ายโฆษณายังให้เลย”

“ก็…มันเป็นถ่ายชุดว่ายน้ำน่ะสิ”

“ห้ามถ่ายนะ!!!” ชินโพล่งขึ้นเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง

“จะบ้าหรือไง นายพูดเบาๆ ก็ได้” นานะอายจนหน้าแดง แต่ชินก็ไม่สนใจ กลับพูดต่อ

“เธอห้ามถ่ายนะ หัวเด็ดตีนขาดก็ห้ามถ่าย!”

“หึ!” นานะหลุดเสียงหัวเราะออกมา ที่เห็นหนุ่มหล่อมาดเท่ตรงหน้าไม่เหลือเค้าของหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างทุกที

ตานายมั่งล่ะ ทุกทีดีแต่แกล้งฉันนัก เธอนึกถึงสิ่งที่จะพูดต่อไปอย่างสนุก

“แต่ฉันอยากถ่ายนี่นา” เธอแกล้งพูด

“ห้าม! ได้ยินมั้ยว่าห้าม!”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันยะ” นานะอมยิ้มชอบใจกับปฏิกิริยาของชิน

“สิทธิ์เหรอ…สิทธิ์…ก็ฉันเป็นแฟนเธอไง ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอ!”

“หึๆๆ จ้ะๆ ไม่ถ่ายก็ไม่ถ่ายสิจ๊ะ ไม่เห็นต้องทำหน้าอย่างนั้นเลย คิกๆๆๆ”

ชินงงที่อยู่ๆ นานะก็ยอมไม่ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำแต่โดยดี แล้วสักพักเขาก็เข้าใจ

“นี่เธอแกล้งแหย่ฉันงั้นเหรอ ยัยตัวเล็ก” ชินชี้หน้าสาวร่างเล็กตรงหน้าทันที

“ฮ่าๆๆๆๆ เปล่าซะหน่อย ก็ฉันยอมเชื่อนายแล้วไง ไม่ดีเหรอ”

“หึ จับไม่ได้ไล่ไม่ทันก็แล้วไป เดี๋ยวนี้ชักจะเก่งใหญ่แล้วนะเรา”

“ก็ติดเชื้อนายมาไงล่ะ อุ๊ย!”

จู่ๆ ชินก็ดึงตัวนานะข้ามโต๊ะ แล้วเขาก็เอื้อมตัวไปกระซิบที่หูเธอ

“ชุดว่ายน้ำน่ะ ไว้ใส่ให้ฉันดูคนเดียวก็พอแล้วที่รัก จุ๊บ!”

นานะหน้าแดงก่ำกับคำพูดและสัมผัสจากริมฝีปากเขาที่ใบหูเธอ

“ฮ่าๆๆๆ หน้าแดงแจ๊ดเลยอ่ะ” ชินที่เอนตัวไปพิงเก้าอี้แล้วหัวเราะออกมา

“ตาบ้า” นานะพูดออกไปได้เท่านั้น ในที่สุดเธอก็เสียทีหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อีกจนได้

แชะ!!

นานะได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นเบาๆ จึงหันไปมอง แล้วเธอก็ต้องตกใจที่มีคนกำลังแอบถ่ายภาพเธอกับชินอยู่

“ทำอะไรของนายน่ะ!!! หยุดนะ!”

นานะลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาช่างภาพคนนั้นทันที แต่ก็ไม่เร็วเท่าชินที่พุ่งตัวเข้าไปคว้ากล้องจากมือผู้ชายคนนั้นมาได้

“คุณถ่ายรูปพวกเราทำไม ต้องการอะไร” ชินถามอย่างข้องใจ

“ก็แค่ทำข่าวเท่านั้น คือฉันเป็นนักข่าวน่ะ มันเป็นหน้าที่” ช่างภาพคนนั้นบอกจุดประสงค์กับชินอย่างสุขุม

“เชอะ! แค่ทำข่าวเหรอ นายจะเอารูปเราไปเขียนข่าวใส่ไข่น่ะสิไม่ว่า หน้าที่ของนายมันก็คือการสร้างความเสียหายให้กับคนอื่นต่างหาก” นานะต่อว่าช่างภาพเป็นชุด

“เอาเถอะนานะ เขาอยากถ่ายอะไรก็ถ่ายให้พอใจเถอะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก”

นานะงุนงงในคำพูดของชิน

“แต่ถ้าพ่อนายเห็นรูปพวกเรา เขาจะ…” นานะกระซิบกับชินเบาๆ อย่างรู้ฤทธิ์ของพ่อชินดี

“ฉันไม่สนใจหรอกน่า เอาเถอะ คุณนักข่าว ถ่ายให้เต็มที่เลยละกัน เอาภาพหวานๆ ด้วยนะ อย่างเช่นแบบนี้เป็นต้น” ชินหันกลับไปพูดกับนักข่าวคนนั้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหอมแก้มนานะเป็นตัวอย่าง

“เฮ้ย!” นานะร้องพลางยกมือทุบชิน ซึ่งเอาแต่ยืนหัวเราะขบขัน

ช่างภาพคนนั้นรู้สึกอึ้งและทึ่งในความกล้าของหนุ่มร่างสูงตรงหน้า เขายืนมองความสัมพันธ์ของทั้งคู่ด้วยความฉงน เพราะตอนแรกที่ได้รับคำสั่งจากบก. ให้หาข่าวความสัมพันธ์ชู้สาวของลูกชายประธานบริษัท TANAKO กับผู้หญิงที่เป็นนางแบบโฆษณาจิวเวลรี่ เขาคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นแบบฉาบฉวยตามสไตล์วัยรุ่นทั่วไป และผู้หญิงที่เป็นนางแบบก็น่าจะดูไวไฟกว่านี้ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเลยสักนิดเดียว

 

To Be Continue >>

By Seria