ตอนที่ 22 ตลอดชีวิตเลยดีมั้ย

 

ชินนั่งเร่งเคลียร์งานต่างๆ ให้เสร็จเรียบร้อยอยู่ในห้องอย่างอารมณ์ดี เพราะตอนเย็นเขาจพานานะไปดูคอนเสิร์ตของวง Two-Mix วงโปรดของเธอ

“ทากามูระคุงคะ ท่านประธานให้มาเชิญไปพบที่ห้องค่ะ” โนริโกะ เลขาฯ สาวสวยของชินเดินเข้ามาบอกให้เขาทราบ

“มีเรื่องอะไรเหรอ ท่านบอกรึเปล่า” ชินเงยหน้าขึ้นและขมวดคิ้วถาม

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ท่านสั่งแต่ว่าเรื่องด่วนเท่านั้นค่ะ”

“ขอบคุณมากนะ” ชินครุ่นคิดอย่างสงสัยว่าพ่อต้องการพบเขาเรื่องอะไร

หรือจะเป็นเรื่องของนานะ? โนริโกะเล่าให้เขาฟังว่าพ่อโกรธมากเมื่อเห็นภาพของเขากับนานะบนหนังสือพิมพ์เมื่อวันก่อน เขาวางมือจากเอกสารพลางก้าวขายาวๆ ตรงไปยังห้องของประธานบริษัททันที

“มีธุระกับผมหรือครับพ่อ”

“มาแล้วเรอะ” ประธานยามาโตะเงยหน้าจากเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ

“นั่งสิ” เขาบอกชินพร้อมกับปิดแฟ้มเอกสารที่ดูอยู่

“ไม่เป็นไรครับ ผมคิดว่าพ่อคงมีธุระกับผมไม่นานมากหรอกครับ” ชินปฏิเสธเสียงเรียบๆ

“นี่แกจะไม่ยอมให้ฉันซักเรื่องเลยใช่มั้ย เจ้าชิน” ยามาโตะเริ่มหัวเสีย “เอาล่ะ ฉันไม่อยากจะพูดมาก ฉันขอสั่งให้แกเลิกติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นซะ เข้าใจมั้ย”

“พ่อไม่มีทางห้ามผมได้หรอกครับ” ชินปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แก! แกทำแบบนี้มันทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลรู้มั้ย ผู้หญิงดีๆ ที่ฉันหามาให้แกอย่างรุมิจัง แกก็ไม่สนใจ ดันไปสนใจผู้หญิงข้างถนนพรรค์นั้นได้ ใฝ่ต่ำจริงๆ!!!!”

“ผมไม่เห็นว่าผู้หญิงอย่างนานะจะไม่ดีตรงไหน ในสายตาผม เขายังดีกว่าผู้หญิงที่พ่อหามาให้ด้วยซ้ำ” ชินตอบเสียงเรียบ แต่แววตาเริ่มคุกรุ่นด้วยความไม่พอใจ

“เฮอะ! ผู้หญิงอย่างนั้นน่ะ ถ้าแกไม่รวย มันไม่มีทางมาคบกับแกหรอก เจ้าชิน”

“ไม่มีทาง!! อย่างนานะน่ะ ต่อให้ผมเหลือแต่ตัว เขาก็ยังรักผมแน่นอน ผมมั่นใจ ไม่เหมือนผู้หญิงของพ่อแต่ละคนหรอก เห็นแก่เงินทั้งนั้น และที่สำคัญ ผมไม่ได้ใช้นามสกุลยามาโตะของพ่อ เพราะฉะนั้นเรื่องเสื่อมเสียวงศ์ตระกูลที่พ่อกังวลน่ะ คงไม่เกิดขึ้นแน่”

“เจ้าชิน!!!”

“ถ้าหมดเรื่องแล้ว ผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะครับ” ชินเอ่ยปากขอตัว เพราะรู้ดีว่าถึงพูดไปพ่อของเขาก็คงไม่ฟังอยู่ดี

“เดี๋ยวก่อน!! ฉันมีงานให้แกทำ” ประธานยามาโตะข่มความโกรธลงก่อนจะออกคำสั่งกับลูกชาย

“อะไรเหรอครับ” ชินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“นิตยสาร Times เขาติดต่อมา ต้องการให้ชื่อบริษัทของเราขึ้นปกคราวนี้ ฉันต้องการให้แกไปเป็นแบบหน้าปกแทนฉัน งานแค่นี้ฉันหวังว่าแกคงไม่มีปัญหานะ” เขาพูดดักคอ

“ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ผมคงทำให้ไม่ได้” ชินตอบเสียงเรียบ

“ดี!! เขานัดวันเสาร์นี้ ฉันจะให้เขาติดต่อไปทางแกแล้วกัน ไปได้แล้ว ฉันอยากพักผ่อน” ประธานยามาโตะบอกพร้อมกับโบกมือไล่ลูกชาย

ชินโค้งคำนับพ่อก่อนเดินออกไป แล้วยามาโตะก็หยิบแฟ้มข้อมูลซึ่งมีชื่อ มาคิมูระ นานะ อยู่ด้านในขึ้นมาจากโต๊ะทำงานพลางเปิดออกดูอย่างครุ่นคิดอีกครั้ง

 

ตอนเย็น ชินไปรับนานะเพื่อมาดูคอนเสิร์ตวง Two-Mix

“เป็นยังไงมั่งคอนเสิร์ตวันนี้ สนุกมั้ย ยัยตัวเล็ก”

“อื้ม!!” นานะยิ้มกว้างให้กับชินอย่างมีความสุขมากๆ เพราะเธอได้ลายเซ็นของวง Two-Mix บนปกซีดีด้วย

“อารมณ์ดีเชียวนะ พอได้ลายเซ็นน่ะ หึๆ”

“ขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงไม่ได้มาดูคอนเสิร์ตดีๆ แบบนี้แน่”

“เรื่องขี้ปะติ๋วของคนเป็นแฟนกันน่า” ชินขยี้หัวนานะอย่างมันเขี้ยว

“อี๋! ใครเค้าเป็นแฟนนายยะ”

“อ๋อ เล่นงี้เหรอ พอคอนเสิร์ตจบแล้วพูดงี้นะ นี่แหนะๆ”

“กรี๊ดด! ฮ่าๆๆ ตาบ้า อย่ามาจิ้มเอวฉันนะ จั๊กกะจี๋!”

ทั้งสองแหย่กันเล่นอีกแป๊ป ก็พากันไปนั่งทานราเมงที่ร้านรถเข็นตรงมุมถนน ซึ่งเป็นร้านที่ชินชอบมาเป็นประจำ

“เออ…จริงสิ ยัยตัวเล็ก วันเสาร์นี้ไปดูฉันถ่ายปกนิตยสาร Times มั้ย” ชินนึกขึ้นได้ขณะกินราเมงอยู่

“เอ๋! นายได้เป็นแบบหน้าปกกับเขาด้วยเหรอ” นานะตาโต

“ใช่ พ่อบอกให้ไปแทนท่านน่ะ”

“อืม…ก็ได้”

ชินมองสาวน้อยที่กำลังกินราเมงอยู่แต่ยังไม่ยอมกินลูกชิ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วรอยยิ้มของหมาจิ้งจอกก็ผุดขึ้น

“ยัยตัวเล็ก”

“หือ” นานะเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสงสัย

“เธอไม่กินลูกชิ้นใช่มั้ย ฉันขอนะ” ชินไม่พูดเปล่า รีบคีบลูกชิ้นในชามนานะใส่เข้าปากทันที

เจ้าของลูกชิ้นได้แต่มองตะลึงที่ลูกชิ้นของโปรดเข้าไปอยู่ในปากของหนุ่มตรงหน้า ชินเคี้ยวลูกชิ้นตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยแถมยังยักคิ้วให้เธออีก

“เฮ้ย! ลูกชิ้นของฉัน!!!” นานะร้องเสียงหลง

“ฮะๆ ไม่รู้ไม่ชี้” หมาจิ้งจอกหน้าหล่อหัวเราะออกมา

“โธ่! ลูกชิ้นของฉัน…ฮือๆ” นานะเสียดายลูกชิ้นมากเลยแกล้งทำเสียงร้องไห้

“เอาน่าๆ เดี๋ยวฉันซื้อลูกชิ้นให้เธอกินเยอะๆ ไปตลอดชีวิตเลยดีมั้ย” ชินเอียงคอถามนานะที่ทำหน้างอ

นานะอดหมั่นไส้กับท่าทางน่ารักของเขาไม่ได้ คนหล่อนี่ทำอะไรก็ดูดีไปหมดจริงๆ เลย แล้วเธอก็เอื้อมมือสองข้างไปดึงแก้มเขายืดออกอย่างมันเขี้ยว

“โอยย ทำอะไรน่ะยัยตัวเล็ก เดี๋ยวหน้าฉันหดกลับไม่ได้ทำไง!”

“ดี! สัญญาแล้วนะ งั้นฉันขอไว้อาลัยให้กับลูกชิ้นลูกนี้ ที่สละชีวิตเพื่อลูกชิ้นลูกต่อๆ ไปในอนาคตของฉัน เอเมน” นานะแกล้งทำท่าไว้อาลัยให้กับลูกชิ้นที่เธอโดนชินแย่งไป

แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่านักข่าวคนเดิมกำลังแอบมองความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ในมุมมืดมุมหนึ่งของตึก

 

ตอนที่ 23 เข้าใจผิด

 

วันเสาร์ นานะออกจากบ้านไปหาชินที่สตูดิโอถ่ายแบบตามที่นัดกันไว้ และขณะอยู่หน้าประตูบ้าน สายตาเธอเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งกำลังด้อมๆ มองๆ อยู่ด้านหน้ารั้วประตูบ้านของเธอ

“นาย! มาทำอะไรที่นี่!!”

“อ้าว…ก็มาทำข่าวสิคร้าบ มาคิมูระจัง”

“ที่นี่ไม่มีข่าวให้นาย รีบไปให้พ้นจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!!” นานะตวาดเสียงดังลั่น

“แหม…จะใจร้ายไปหน่อยมั้งครับ ผมน่ะมาดีนะ ไม่ได้มาทำข่าวเสียหายอะไร” ช่างภาพคนเดิมบอกจุดประสงค์กับนานะ

“เชอะ! อย่างนายเนี่ยนะมาดี ฉันไม่เชื่อหรอก รอให้น้ำมันท่วมหลังเป็ดก่อนเหอะ ฉันถึงจะเชื่อนาย”

“เอาเถอะๆ เธอไม่เชื่อไม่เป็นไร แต่ยังไงฉันก็ต้องมาทำข่าวของพวกเธออยู่ดี” เขายักไหล่อย่างไม่แคร์

“นี่นายหน้าด้าน!! ทำไมนายถึงได้หน้าด้านแบบนี้นะ”

“ฉันชื่อจิบะ โคจิโร่นะ ไม่ใช่นายหน้าด้าน” โคจิโร่รีบแนะนำตัวทันทีเมื่อเห็นนานะเรียกตัวเองว่านายหน้าด้าน

“แล้วไง จะชื่ออะไร ฉันก็จะเรียกนายว่า ‘นายหน้าด้าน’ นายจะทำไม”

“เฮ้อ…ไม่เข้าใจทากามูระ ชินจริงๆ ทำไมถึงมาชอบผู้หญิงแบบเธอได้ สวยก็ไม่สวยแถมยังปากจัด ตัวก็เล็ก เตี้ยก็เตี้ยอีกต่างหาก” โคจิโร่ส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“มันเรื่องอะไรของนาย หน้าด้านแล้วยังแส่ยุ่งเรื่องของคนอื่นอีก” นานะขึ้นเสียงใส่โคจิโร่

เรื่องที่เขาว่าเธอเองก็ข้องใจอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมชินถึงมาชอบผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอ ทั้งที่เขาจะเป็นแฟนกับพวกดารานางแบบก็เป็นได้สบายๆ

“ก็มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องค้นหาความจริงน่ะสิ มาคิมูระจัง” โคจิโร่ยิ้มล้อนานะ

“เรื่องของนาย แต่ฉันไม่มีวันให้ข่าวอะไรกับนายแน่” นานะพูดจบก็สะบัดหน้าเดินหนีไปจากตรงนั้น ส่วนโคจิโร่ก็ได้แต่หัวเราะตามหลัง

 

ชินไปถึงสตูดิโอแต่เช้าและได้ถ่ายภาพไปบ้างแล้ว ที่เหลือก็แค่รอการถ่ายแบบช่วงบ่ายกับสัมภาษณ์ลงนิตยสารเท่านั้น เขานั่งรอเวลาอยู่ในห้องแต่งตัว

“รอการถ่ายแบบช่วงบ่ายเหรอคะ คุณชิน” รุมิเอ่ยปากทักทายชินจากทางด้านหลัง

“รุมิจัง?” ชินสะดุ้งเมื่อหันไปเจอรุมิ เขาสงสัยว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง

“ตกใจที่เห็นฉันเหรอคะ” รุมิส่งยิ้มหวานให้ชิน ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ด้านหน้าเขา วันนี้เธอแต่งตัวเปรี้ยวเป็นพิเศษผิดกับการแต่งตัวเรียบร้อยตอนอยู่กับประธานยามาโตะ

“เปล่านี่ ผมไม่แปลกใจหรอกที่เห็นคุณ” ชินตอบเสียงเรียบพลางเอนตัวพิงพนักอย่างสบายๆ เขารู้ดีว่ารุมิมาได้อย่างไร ก็คงไม่พ้นพ่อเขานั่นแหละ

“งั้นหรือคะ ฉันนึกว่าคุณชินจะแปลกใจที่เห็นคู่หมั้นเสียอีก” รุมิเลิกคิ้วถาม ก่อนจะเน้นเสียงคำว่าคู่หมั้นกับชิน

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ผมกับคุณยังไม่ได้มีการหมั้นหมายกันเลยซักนิด และต่อให้มี ผมก็ไม่มีทางจะหมั้นกับคุณเด็ดขาด”

รุมิหน้าสลดลงเล็กน้อยกับคำพูดบาดหูของว่าที่คู่หมั้น แต่เธอก็ข่มความรู้สึกและย้อนถามเขาอย่างเป็นต่อ

“แหม…คุณชินล่ะก็ คุณน่าจะรู้ดีนะคะว่ายังไงคุณก็ต้องหมั้นกับฉัน เพราะบริษัทของพ่อคุณกับพ่อฉันทำงานร่วมกันอยู่ คุณคงไม่อยากให้มีปัญหาหรอกนะคะ”

“ถ้ามันจำเป็น ผมก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้” ชินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“นี่คุณ! คุณยอมให้บริษัทระหว่างเรามีปัญหากันเพราะเรื่องนี้เหรอคะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะทำได้!”

“หึ! ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมเต็มที่ให้กับมันอยู่แล้ว แต่ถ้าจะต้องให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ผมไม่มีทางยอมเด็ดขาด”

รุมิเม้มปากแน่นอย่างไม่พอใจในคำพูดหนักแน่นของชิน เธอขยับเดินเข้าไปใกล้เขา

“ฉันอยากรู้ว่า ฉันมีอะไรที่สู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ สวยรึ ฉันก็สวยกว่า รวยรึ ฉันก็รวยกว่า มีอะไรที่คุณไม่พอใจ คุณลองบอกฉันมาหน่อยซิ!!!”

“หึ! ใช่ คุณอาจจะดูสวยกว่า รวยกว่า หรืออะไรอื่นๆ ที่คุณมี นานะอาจจะสู้คุณไม่ได้ แต่สิ่งสำคัญก็คือผมไม่ได้รักคุณ คนที่ผมรักคือนานะ ถึงคุณจะสวยกว่าหรือรวยกว่า ผมก็ไม่แต่งงานกับคุณ เพราะคุณไม่ใช่นานะ” ชินลุกขึ้นยืนเมื่อพูดจบประโยคนั้น

“งั้นเหรอ แต่ฉันว่าฉันทำให้คุณเปลี่ยนใจมาชอบฉันแทนเธอได้ก็แล้วกัน” ทันใดนั้นเธอก็โน้มคอชิน และจูบเขาอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

“ชิน! ช่วยจัดการนายคนนี้…ที” นานะเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหันและเห็นภาพบาดตาเข้าพอดี เธอยืนตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง

“โอ๊ย! โธ่เธอ! จะหยุดก็ไม่มีบอกเลย…” โคจิโร่ที่เดินตามเข้ามาข้างหลังชนกับนานะอย่างจัง

“นานะ!!!” ชินรีบดันตัวรุมิออกไปให้ห่างจากเขาทันที เขาพยายามจะเดินไปหานานะ แต่รุมิกลับรั้งตัวของเขาไว้แน่น

นานะเม้มปากอย่างเสียใจที่เห็นชินจูบกับผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตา เธอสะบัดหน้าและรีบวิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที

“นานะ!! เดี๋ยวก่อน!!” ชินตะโกนเรียกและสะบัดตัวออกจากการจับกุมของรุมิ เขาออกวิ่งตามนานะไปแต่แล้วก็กลับโดนโคจิโร่ขวางไว้

“ทากามูระคุง ฉันว่าเธอเคลียร์กับผู้หญิงของเธอก่อนจะดีกว่านะ ก่อนจะตามมาคิมูระจังไป เพราะตามไปตอนนี้เค้าก็คงไม่ฟังเธอหรอก” โคจิโร่บอกชิน ก่อนที่ตัวเขาจะวิ่งตามนานะไป คำพูดของเขาทำให้ชินยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น

“หึ ฉันหวังว่ารสจูบของฉันกับผู้หญิงคนนั้นคงไม่แตกต่างกันหรอกนะคะ” รุมิตรงเข้ากระซิบข้างหูหนุ่มหล่อว่าที่คู่หมั้นอย่างสะใจ

“อยากรู้งั้นรึ ผมจะทำให้รู้ว่ารสจูบของคุณกับนานะมันต่างกันตรงไหน”

ชินคำรามอย่างโกรธจัด ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน เขากระชากรุมิเข้าไปบดจูบอย่างรุนแรง เธอตกใจกลัวขึ้นมาทันทีเพราะไม่เคยเห็นชินเป็นแบบนี้และไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำกับเธอเช่นนี้มาก่อน น้ำตาเธอเริ่มไหลออกมาด้วยความหวาดหวั่น

พลั่ก!!

“หึ! จูบแบบนี้สำหรับผู้หญิงที่เป็นแค่นางบำเรอเท่านั้นล่ะ รู้ไว้ซะด้วย!! อย่าคิดเอาผมเป็นเครื่องมือในการกลั่นแกล้งนานะอีก ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณซะ!!” ชินบอกเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ หลังจากผลักรุมิลงไปกองกับพื้น

เขาก้าวเท้ายาวๆ เดินออกไปจากห้องด้วยความฉุนเฉียว ทิ้งให้รุมินั่งหน้าแดง กัดริมฝีปากแน่นเจ็บใจกับสิ่งที่เขาทำ ชินไม่รู้หรอกว่าการกระทำของเขากลับเพิ่มเติมแรงปรารถนาที่อยากจะเอาชนะของรุมิให้ลุกโชนขึ้น เธอตัดสินใจแล้วไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมแพ้นานะเด็ดขาด

 

To be Continue >>

By : Seria