ตอนที่ 30 ไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึง

ชินขับรถอย่างรวดเร็วด้วยความเงียบ นานะที่นั่งอยู่ด้านข้างมองใบหน้าเคร่งเครียดของชินตลอดเวลา เธอรู้สึกช็อคและเจ็บปวดกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ทั้งหมด ถ้าหากเธอกับชินเป็นพี่น้องกันจริง แล้วความรักของเธอล่ะ นี่เธอหลงรักพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองหรือเนี่ย นานะคิดอย่างปวดร้าว

ความรู้สึกของชินเองก็ไม่ต่างจากนานะเท่าไหร่นัก เขาเสียใจมากซะจนอยากจะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ ไม่อยากรับรู้ความจริงที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย ชินค่อยๆ ขับรถออกจากตัวเมืองไปเรื่อยๆ และตรงไปยังชายทะเลที่ใกล้ที่สุด

เขาจอดรถเทียบริมถนนติดกับชายหาดและลงจากรถไปอย่างเงียบๆ นานะลงจากรถตามเขาไป ร่างสูงเพรียวเดินไปเรื่อยๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่ริมหาดทราย เหม่อมองออกไปในทะเล โดยมีสาวร่างเล็กบางเดินตามไปนั่งข้างๆ

“นานะ” ชินเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น “สิ่งที่เราได้ยิน มันไม่เป็นความจริงใช่มั้ย”

ชินหันมองหน้านานะอย่างปวดร้าว เธอส่ายหน้าจนผมกระจาย น้ำตาเอ่อล้นออกมา

“ไม่!! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น โฮๆ” นานะพูดได้เพียงเท่านี้ ก่อนจะโผเข้ากอดเขาและร้องไห้ออกมา

ชินกอดร่างบอบบางเอาไว้แน่น

“ถ้าหากเธอเป็นของคนอื่น ฉันมั่นใจว่าจะสามารถแย่งเธอมาได้ แต่ถ้าหากเธอเป็นคนที่มีสายเลือดเดียวกับฉัน ฉัน…” ชินกอดนานะแน่นขึ้นกว่าเดิม

“กอดฉันแน่นๆ สิ ชิน ฮือๆ” นานะคร่ำครวญ อับจนหนทางกับชีวิต เธอไม่อยากสูญเสียอ้อมกอดอันอบอุ่นของชินไป

ทั้งคู่กอดกันแน่นอย่างไม่อยากแยกจากกันและไม่อยากรับรู้ในเรื่องที่เกิดขึ้นอีกเลย

พวกเขาสองคนตัดสินใจค้างคืนที่โรงแรมแถวๆ ชายทะเล เพราะอยากมีเวลาได้อยู่ร่วมกันสองต่อสอง เพื่อทบทวนและคิดหาทางแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนจะกลับไปเผชิญหน้ากับพวกพ่อแม่

“เป็นยังไงบ้าง ยัยตัวเล็ก ชอบห้องพักที่นี่มั้ย” ชินถามนานะขณะที่เดินเข้าไปในห้องพัก

“ก็ดีนะ” นานะตอบอย่างซึมเศร้า เธอไม่มีจิตใจอยากจะทำอะไรทั้งนั้นตอนนี้

“นานะ” ชินดึงตัวนานะเข้าไปโอบเอวไว้หลวมๆ และจ้องมองใบหน้าขาวกระจ่างด้วยสายตาจริงจัง

“ฉันเข้าใจว่าความรู้สึกของเธอตอนนี้เป็นยังไง เพราะความรู้สึกของฉันก็คงไม่แตกต่างจากเธอมากนัก” นิ้วยาวเรียวเขี่ยผมข้างแก้มเธอเล่น

เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลมีสีหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“แต่ว่า… ฉันขอแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นนะ อย่าคิดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้มั้ย ขอแค่ตอนนี้มีแต่ฉันกับเธอสองคน อย่าเอาเรื่องที่เกิดขึ้นเข้ามาเกี่ยวข้อง ขอให้เราสองคนได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน” สายตาอ่อนโยนจ้องมองสาวตัวเล็กที่น้ำตาคลอ

นานะพยักหน้าและพยายามฝืนยิ้มออกมา เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดดี ชินก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา

“ฉันไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเลย ชิน” นานะพึมพำบอกชิน ก่อนจะซบหน้าเข้ากับอกกว้างของเขาด้วยสีหน้าหนักใจ

 

ตอนที่ 31 ความสุข ความทรงจำที่อยากเก็บไว้

ยามเช้าวันรุ่งขึ้น นานะที่นอนไม่ค่อยหลับตื่นขึ้นมาเหม่อมองดูทะเลจากหน้าต่างของห้องพัก หลังจากเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอตัดสินใจว่าจะต้องหาความจริงให้ได้ และวันนี้เธอก็ตั้งใจจะไม่คิดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตามคำขอร้องของชิน

“ตื่นได้แล้ว นายโย่ง!!!” นานะร้องเรียกชินที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้านข้างด้วยเสียงสดใส เธอเอียงคอมองใบหน้าขาวคมซึ่งยังหลับตาไม่ยอมตื่นอย่างอ่อนใจ

เธอลุกไปนั่งลงบนเตียงของชิน แล้วเอามือบีบจมูกของเขาเอาไว้อย่างนึกสนุก

“ตื่นได้แล้วจ้า~ ว้าย!!” นานะร้องอุทานอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ ชินก็เอื้อมมือตวัดโอบกอดเอวเธอ และฉุดร่างเธอลงไปบนเตียง

“อรุณสวัสดิ์จ้า ยัยตัวเล็ก” หมาป่าเจ้าเล่ห์อมยิ้ม ก่อนจะจูบปากเธอเร็วๆ เป็นการทักทาย

“ตาบ้านี่! ตื่นแล้วก็ไม่บอก” นานะบ่นอุบอิบหน้าแดง

“ฮะๆ”

หลังจากนั้น พวกเขาก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปหาอาหารทะเลทานกันแถวชายหาด ก่อนชินจะพานานะไป Aquarium พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำใต้ทะเล

“โอ้โห!! สวยจริงๆ เลย” นานะรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเธอเดินลงมาด้านล่างของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นทางเดินใต้น้ำ มีลักษณะเป็นท่อกลวงๆ ให้เดินต่อไปได้เรื่อยๆ และรอบๆ ทางเดินก็มีปลามากมายหลายชนิดว่ายวนเวียนอยู่

“ฮึๆ” ชินหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของเธอ

“หัวเราะอะไร!” นานะหันขวับมาทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะ

“ก็ขำเธอน่ะสิ ทำยังกับไม่เคยเห็นปลาอย่างนั้นล่ะ” เขายิ้มกว้าง

“แล้วไง ปลาน่ะฉันเคยเห็น แต่ไม่เคยลงมาเดินท่ามกลางปลามากมายแบบนี้ต่างหากเล่า” ตากลมโตค้อนขวับใส่ชินก่อนจะหันไปมองดูปลารอบๆ ทางเดินอย่างชื่นชม

คนขี้แหย่เลยยิ่งหัวเราะใหญ่กับท่าทางเคลิบเคลิ้มของเธอ นานะเลยไม่สบอารมณ์มากขึ้น สะบัดหน้าเดินหนีเขาไปอีกทางหนึ่งทันที คนตัวสูงเลยต้องวิ่งตามไปง้องอน

“โธ่ ยัยตัวเล็ก อย่างอนเลยนะ” คนง้อส่งตาหวานไปอ้อนแบบสุดๆ หมาจิ้งจอกเลยกลายเป็นลูกหมาที่น่าสงสารไป

กรี๊ดด! อย่ามาทำหน้าน่ารักใส่ฉันแบบนี้นะ นานะบอกตัวเองว่าห้ามหลงกลเด็ดขาด!

“ไม่รู้ไม่สน” เธอข่มใจสะบัดหน้าจนลอนผมกระจาย และเดินดุ่มๆ ต่อไปทันที

“ยัยตัวเล็ก ทางด้านโน้นมีโชว์ปลาโลมาด้วยนะ”

เท้าที่ก้าวเดินหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อสัตว์ที่ชื่นชอบสุดๆ นานะหันมาตาเป็นประกาย

“ทางไหน จริงเหรอ”

หนุ่มเจ้าเล่ห์กลั้นหัวเราะพยักหน้ารับและกวักมือให้เธอตามเขาไป พอสบโอกาสเขาก็ก้มลงหอมแก้มเธอทันที นานะหน้าเหวอด้วยความตกใจ

“หลอกฉันเรอะ!!” เธอโวยวายหน้าแดงหลังจากโดนชินหอมแก้มในที่สาธารณะ

ชินหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ไม่สนใจคนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาและจ้องมองพวกเขาอยู่

“ฮึ้ย! ฉันไม่พูดด้วยแล้ว” นานะเดินหนีเขาแก้เขิน

เธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกเมื่อยจึงมองหาเก้าอี้เพื่อนั่งพัก หนุ่มเจ้าเล่ห์ซึ่งเดินตามมาห่างๆ รีบตรงเข้าไปนั่งเคียงข้างเธอทันที

“ยัยตัวเล็ก…อย่างอนอีกเลยนะ” ใบหน้าคมเอียงหัวลงซบไหล่บอบบางอย่างน่าเอ็นดู

คนโดนซบเลยอดค้อนอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ เธอทำเป็นหันหน้าหนีไม่สนหมาจิ้งจอกในคราบลูกหมา หมาจิ้งจอกเลยต้องควักไม้ตายออกมาใช้ทันที

“เอ้านี่! ฉันมีของมาให้เธอ” ชินยิ้มหล่อให้นานะ ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ที่แอบอยู่ด้านหลังให้ เขาแอบซื้อมันมาตอนกำลังเดินตามหลังนานะอยู่

“โห! สวยจังเลย” นานะหันมาเห็นดอกคาร์เนชั่นสีชมพูอมขาวเข้าก็ทำตาโต ลืมเรื่องงอนไปหมด

“เราดีกันนะ” เขายิ้มกว้างพลางยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้า

“ไม่!”

“อ้าว! ไหงงั้นล่ะ ยัยตัวเล็ก” ชินร้องออกมาอย่างผิดหวังและมองหน้าเธอด้วยสายตาตัดพ้อ

“นายยังให้ฉันไม่ครบ ขาดไปอย่างนึง” นานะบอกด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“อะไรเหรอ” ชินถามอย่างสงสัย

“นี่ไง!!!” นานะทำแก้มป่องแล้วยื่นแก้มข้างนั้นไปตรงหน้าเขา

“อ้อ! ฮะๆ ได้เลย ของชอบอยู่แล้ว” เขายื่นหน้าไปหอมแก้มข้างที่นานะยื่นให้

ทั้งคู่มองหน้ากันและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข จากนั้นจึงพากันจูงมือเดินชมส่วนต่างๆ ของพิพิธภัณฑ์ต่อ

พอออกจากพิพิธภัณฑ์ ทั้งคู่ก็ไปเดินเล่นกันบนชายหาดข้างๆ ที่พัก ชินจับมือนานะเดินเลียบชายหาดไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะหาที่นั่งเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน

“พระอาทิตย์ตกยามเย็นนี่ สวยดีนะ” ชินพูดขึ้นลอยๆ ขณะนั่งมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า

“อืม…สวยดี แต่สำหรับฉันมันดูเศร้าไปน่ะ ฉันชอบเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นมากกว่า” นานะนั่งพิงไหล่ของเขาขณะออกความเห็น

แล้วทั้งคู่ก็นิ่งเงียบไปกับความคิดที่อยู่ภายในใจ

“นานะ พรุ่งนี้เราสองคนกลับบ้านเถอะนะ” ชินเอ่ยขี้นเบาๆ

นานะยกหัวขึ้นจากไหล่เขาและหันมองด้วยสายตาแปลกใจ

“ยังไงเราก็หนีสิ่งที่เกิดขึ้นไม่พ้นหรอก เราทำได้แค่เผชิญหน้ากับมันและหาทางแก้เท่านั้น” ชินจ้องมองลึกลงไปในตาคู่สวยของเธอ

“อืม ฉันเข้าใจ ฉันคิดมาตลอดทั้งคืนเลยนะ ว่าจะทำยังไงต่อไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในที่สุดฉันก็คิดได้… ฉันจะคุยกับแม่ จะถามเรื่องที่เกิดขึ้น จะถามทุกสิ่งทุกอย่างที่สงสัย แม้ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร แต่ความรู้สึกของฉันก็ยังคงเหมือนเดิม”

“ถึงแม้เธอจะเป็นพี่น้องกับฉัน แต่ฉันก็ยังคงรักเธอ หากเราแต่งงานกันไม่ได้ ฉันก็จะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต” ชินกอดร่างบางของนานะไว้ด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น” นานะในอ้อมกอดเขาเริ่มน้ำตาคลอ ขณะกอดตอบเขาอย่างแนบแน่น

“ฉันจะไม่มีวันลืมความสุขในวันนี้เลย” เขาเงยหน้าขึ้นและใช้นิ้วมือปาดน้ำตาที่ไหลรินผ่านแก้มเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่ใช่สิ! หากผ่านวันพรุ่งนี้ไปได้ เราจะได้สร้างความสุขร่วมกันตลอดไปต่างหาก” นานะแก้คำพูดชินทั้งน้ำตา แม้ในใจเธอจะหวั่นเกรงกับสิ่งที่จะมาถึง

เธอโน้มคอชินมาจูบเบาๆ ก่อนชินจะจูบตอบนานะอย่างดูดดื่ม จากนั้นทั้งคู่ก็โอบกอดกันแน่น แม้ในใจจะไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงก็ตาม…

 

To be Continue >>